Recht omhoog zie ik alleen maar groen,
kijk ik schuin dan zie ik wolken.
Ze zijn gestapeld en grijs vandaag.

Het geritsel van blaadjes.
Zacht geruis van de wind.
Het gefluit van vogels.
Mijn moeders stem die tegen me praat.
Gedempt gevloek als ze bijna haar nek breekt over scheve tegel.

Bam!

Mijn bakje trilt van een plotselinge botsing. Die bocht was net te krap.
Ik doezelde weg maar nu ben ik weer terug!
Ik herken het gekletter van water, dat moet dat huis met die grote vissen in de voortuin zijn.

De schuifdeuren maken een suizend geluid.
De knisperend frisse lucht van zo-even wordt nu vervangen
door de metalige geur van een loeiende verwarming.

Plotseling wordt mijn zicht verder beperkt door een oranje mandje dat pontificaal in mijn gezichtsveld wordt geparkeerd. Het voelt nog warmer en de vettige geur van rookworst kringelt mijn neus in.
We gaan door een walm van brood en appeltaartaroma en dan,
staan we stil. Het eindpunt is bereikt.

Het is de baby-afdeling van de HEMA.

ALWEER.