Zie ik een oude bekende staan op straat,
wil ik eigenlijk even groeten en vragen hoe het gaat.

Maar.

Weet hij überhaupt nog wie ik ben?
Is gedag zeggen dan niet raar?
Herinnert hij zich mij als die stille meid met schele staar?

Zo loop ik dan te malen,
het moment is al voorbij.
Dan begin ik al snel te balen,
omdat ik weer niks zei.

Wat zou die kennis nu toch denken?
Arrogant wijf, die vrouw zegt ook nooit wat.
Die hoef ik geen hoi te zeggen, ik heb contacten zat.

Heb je wel eens het idee gehad dat iemand naar je stond te zwaaien?
Je stond al klaar met een lach en hand,
om vervolgens,
alleen even langs je haar te aaien.
Een vreemde schijnbeweging, puur om je gezicht te redden,
want die zwaai was niet voor jou,
maar voor die man daar verder.

In dat soort situaties denk ik waar is nou dat gat,
daar kan ik dan in verdwijnen want ja zo gênant vind ik dan dat.

Met koosnaampjes ben ik ook zo’n rare,
In mijn hoofd gebruik ik ze heus wel.
Mijn nicht wordt dan dus Sonnie,
Ellen ineens die lieve El.
Maar ze zullen het nooit weten,
omdat ik het ze niet vertel.

Het liefst zou ik mijn vrienden (twee-)wekelijks even zien,
hoeft niet lang te duren, een uurtje maar misschien.
Gewoon een drankje aan de bar of een rondje om het meer,
Even lekker bijpraten en dan tot ziens maar weer.
Ik zou de telefoon willen pakken om van iemand te horen,
maar ik druk toch niet op bellen,
stel je voor dat ik zou storen!

Soms kom je iemand tegen en denk je,
jij bent leuk, word jij mijn nieuwe maat?
Maar heb toch eens het lef om dat te zeggen,
te zeggen waar het op staat.
Hey leuk persoon,
ik wil je vaker in m’n leven,
niet als romance dan ofzo maar gewoon,
in mijn sociale web verweven.
Doodeng toch, zo kwetsbaar en zo open,
Stel dat de ander dat nu niet vindt,
je zou zomaar een blauwtje lopen!
Zo gaat een potentiële vriendschap dan weer uit je leven weg,
Kun je altijd blijven piekeren,
wat als ik het nu wel eens had gezegd?

Stel je toch een voor, een leven zonder deze muren,
Hallo zeggen tegen iedereen en borrels met de buren.
Een wekelijkse zwemavond of een vaste tafel in de kroeg,
de week zal snel vollopen maar dan ben je wel sociaal genoeg.

Niet Invullen Voor Een Ander,
en laat OMA thuis heb ik op school moeten leren,
Dat vond ik altijd vaag gedoe,
maar blijkt toch moeilijk praktiseren.

Stop met denken en volg je hart,
dat zou ook een goede zijn.
Maar waar zit dan die stopknop?
Dat vertelt niemand erbij.