Vier jaar geleden startte ik een blog: Project 21. Dat zullen de meeste lezers wel gevolgd hebben.
Van de vele pogingen om een gezondere leefstijl te omarmen, (veel bewegen en genieten met mate) was dit een van de betere. Daarom maar weer een nieuwe poging.
Het ging toen eigenlijk behoorlijk goed tot ik er mee stopte. Ik raakte verdwaald in een web van bodypositivity, intuïtief eten, een voet die niet meer mee wilde lopen en uiteindelijk allerlei andere smoesjes. (Overigens wil ik hiermee niet zeggen dat er iets mis is met de bodypositivity-beweging, zeker niet, of met intuïtief eten, ik zou willen dat ik het kon, maar je moet het niet misbruiken.)
Het proberen af te vallen frustreerde me enorm en ‘lukte niet’. Ondertussen piekerde ik heel wat af omdat ik graag een baby op de wereld wilde zetten maar bang was dat dit niet zou lukken door mijn gewicht of dat er allerlei problemen zouden ontstaan. Ik bedacht me dat ik sowieso een paar jaar nodig zou hebben om genoeg gewicht te verliezen en dat ik dus best tussendoor nog een studie kon doen.
Dat was een denkfout. Ik viel weer in allerlei oude patronen (studeren = eten) en de kilo’s vlogen er aan. Na een gefaalde poging deze er weer af te krijgen middels een ‘leefstijltraining’ en later het populaire middel Ozempic besloot ik maar gewoon voor de baby te gaan, dan maar bang & dik, en kijk is aan nu is er een geweldige baby.

Het punt met baby’s is wel dat ze snel groter worden. Ze is nu erg tevreden met de melk die ze krijgt maar het duurt niet lang meer voordat er ook wat vast voedsel moet worden gegeven. Aan mij de taak om haar te leren om op gezonde manier met eten (en emoties) om te gaan. Dat kan alleen als ik het goede voorbeeld kan geven. Daarnaast wil ze uiteindelijk vast op druilerige herfstdagen naar een of ander schreeuwpaleis en zal ik moeten klauteren over allerlei obstakels en mijzelf moeten wurmen door glijbanen. Als ik een paar jaar verder kijk zie ik wildwaterparken, krappe wagentjes in achtbanen of misschien wel stoere activiteiten als raften, duiken of een parcour in zo’n doodeng klimpark. Kortom; werk aan de winkel.

Motivatie is er dus genoeg maar de hersenen (en mijn hersens zeker) vinden het nog wel eens lastig om zich in te zetten voor een langetermijndoel als er een snelle behoefte kan worden bevredigd. Een stortvloed aan saboterende gedachten maakt zich dan van mij meester en ineens liggen de paaseitjes met 50% korting weer in mijn mandje en later in mijn mond. Om het langetermijndoel te bereiken is er dus zoiets nodig als focus en, HET D-WOORD, discipline. Uit de grond van mijn hart haat ik dat laatste woord. Maar, gecombineerd met een dosis zelfcompassie en geduld, kan het helpen om doelen te halen.

WAT IS DAN HET DOEL?
Ik word dit jaar 34 dus 34 kilo verliezen is geweldig. Maar, dan reken ik vanaf de bevalling. Dan zijn er namelijk al 14 af dus dat geeft een vliegende start.

HOE?
Ik ben weer begonnen met sporten. Ik heb gekozen voor de sport crossfit alleen doe ik dit niet bij een officiële crossbox. Deze sport heeft de potentie om je ongelofelijk fit te maken. Precies waar ik naar op zoek was. Daarnaast vind ik het leuk om in groepsverband te trainen en heb ik vaak wat aanmoediging nodig. Dit wil ik twee keer per week doen. Daarnaast zwem ik op woensdag en wil ik elke dag minimaal 7500 stappen zetten.

Qua voeding start ik simpel met één regel:
Niet stiekem (alleen) eten.

EN NU?
Nu zal ik wekelijks even de voortgang hier delen op de pagina F4F. Fit voor … (Ik moet het alleen nog even goed fiksen met deze site.) Ik heb overigens besloten haar naam niet meer te noemen hier. Straks wordt ze op de basisschool gepest met de rijmpjes van haar gekke moeder. Dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben…