Week 6

Gemiddeld aantal stappen per dag: 5712
Aantal meter gezwommen: 1500
Trainingen: 2
Voeding: Nog steeds niet zoals het zou moeten zijn.

Voor het eerst in vermoedelijk 24 jaar heb ik deze week geprobeerd een handstand te maken. Ik durfde eigenlijk niet zo goed maar uiteindelijk stond ik in elk geval op mijn handen met mijn benen tegen de muur. Ik had ze alleen veel te laag neer gezet dus ik stond in een soort brug… Ik was eigenlijk al verrast dat dit lukte en ik niet meteen door mijn armen zakte. Nu vraag je je misschien af: WAAROM? Een legitieme vraag.
In de workout van maandag moesten we eigenlijk wall walks doen (zie filmpje). Dat kan ik dus niet. Nog niet.
Misschien, over een jaar?

Hetzelfde geldt voor de pull up. Kan ik ook niet, maar, ik kan nu 5 seconden hangen aan mijn armen in een rek en het is zwaar maar mijn spieren scheuren niet spontaan door zoals ik me had voorgesteld. Steeds een paar seconden langer is het doel.
Ik ga wel erg goed op het gevoel van helemaal stuk gaan in een training. Je longen voelen branden. Adrenaline denk ik die dan door je lijf pompt. Vervolgens op de weg naar huis kickt die dopamine er lekker in en zit je stralend op de fiets met een superfit hulkgevoel alsof je alles aan kunt. De koningin van de gym. ‘Powervrouw.’

Wanneer de dopamine is uitgewerkt blijft er een moe en stram lijf over. Zoveel spierpijn ook de volgende dag. Het is een soort nieuwe permanente staat van zijn. Ook wel weer een soort lekker om over te klagen. Kijk mij eens sportief bezig zijn mensen!
Zelfs tijdens het zwemmen op woensdag voelde mijn lijf nog helemaal strak en moe. Het lukte me toch om in zo’n 40 minuten 1500 meter te zwemmen. Daarna werd ik uit het bad gestuurd want het was tijd voor het jaarlijkse koffiemoment. Achja. 500 meter zwemmen ingeruild voor een hazelnoot bonbon en 2 stukjes zelfgemaakte boterkoek….

Qua voeding blijf ik een beetje vast zitten. Ik wil het eigenlijk graag ‘perfect’ doen maar dat lukt dus nooit. Dan ga ik ergens lunchen, een dagje weg of is er een koffiemomentje op de zwemvereniging. Deze gevallen behandel ik dan allemaal als uitzondering dus ik denk er eigenlijk niet zo bij na. Terwijl, je zou ook prima kunnen afvallen met al deze momenten als je het net wat slimmer aanpakt…

Verder zat ik deze week in een bonenexperiment.
Witte bonen in tomatensaus (door pasta met harissa), cannelinibonen in de lasagne, chilibonen door de enchiladas. Manlief werd er niet vrolijk van. Ik uiteindelijk ook niet. Ik wil zo graag horen bij de fanclub van de boon, maar als ik eerlijk ben, vind ik het vaak gewoon niet erg lekker. Maar het is wel weer erg gezond en goedkoop. Misschien toch wat vaker eten en genoegen nemen met net wat minder lekker eten? Ach. Wat een rare gedachte. Ik schrik er van.