Nu veel mensen in mijn omgeving genieten van de eerste dagen van de vakantie, die dagen waarin de zomer nog eindeloos lang lijkt, komt bij mij vooral het besef dat het einde van mijn verlof nadert. Ik had afgelopen week maar liefst twee werkgerelateerde afspraken. Dat was lang geleden!

Maar laat ik starten op maandag. Ik begon de week bij een lesje babyzwemmen. Dat is qua activiteit totaal niet inspannend en toch ben je dan de hele dag, net als je baby, zo gaar als een banaan. Maar ik moest in de avond ook nog trainen dus dan maar krom en papperig.

Dinsdag moest ik op mijn nieuwe werkplek zijn ter voorbereiding van het nieuwe schooljaar. Het was een leuke dag en ik werd zelfs enthousiast van het vergaderen. Voorzichtig begint er toch wat zin te komen om weer aan de slag te gaan.
Het is in elk geval gemakkelijk om je aan je maaltijdplan te houden als er verder niets anders voorhanden is dan de gesmeerde bammetjes en een gezapig appeltje.
De stappen halen is dan weer wat ingewikkelder. Dat is sowieso een ding. Dochterlief heeft niet altijd zin om een positieve bijdrage te leveren in de strijd om de 10.000 stappen. Haar gehuil, of zelfs gebrul, kost veel tijd en daardoor moet ik rondjes regelmatig wat inkorten. In de avond de stappen inhalen is lastig omdat ik dan of aan het sporten ben, of juist thuis moet zijn bij een hopelijk slapende baby. De zin om dan mijn woonkamer op en neer te marcheren ontbreekt volledig. Ik zal hier nog iets op moeten bedenken.

Op woensdag had ik een intake bij een coach die mij gaat helpen met het stukje levensstijl en voeding. Er werden allerlei metingen gedaan en er zijn foto’s genomen dus er is genoeg materiaal voor een indrukwekkende ‘BEFORE’. Nu is het zaak om toe te werken naar die ongelofelijke ‘AFTER’. Er wordt een voedingsplan gemaakt, ik moet veel meer water drinken (met behulp van mijn geliefde 1L-camelbak en 3 timers lukt het nog ook) meer stappen zetten en meer slapen. Ik had natuurlijk de baby de schuld kunnen geven van het tekort aan slaap maar dan zou ik liegen en dat kan ik niet zo goed. Dit ligt echt helemaal aan mezelf omdat ik in de avond nog even druk ben met mijn eigen dingetjes en daarom nog niet wil slapen… Maargoed. Versterking dus, want hoewel ik mij een stuk actiever en fitter voel dan een jaar geleden is het wel de bedoeling dat er op die weegschaal ook eens wat gaat veranderen. Ik ben erg benieuwd en (licht) hoopvol.
En, toegegeven, ook wat huiverig. In mijn hoofd klinkt het leven zonder (veel) te veel, te vet en te zoet eten gewoon wat saai? Alsof ik dan mezelf tekort doe. Uiteraard weet ik zelf ook wel dat dit de grootste onzin is en dat het omgekeerde eerder waar is maar dit gevoel zit diep en deze gedachte is als een hardnekkig haperende grammofoonplaat.

Ik ben deze week zelf niet wezen zwemmen omdat ik een personeelsfeestje had op het Erasmus College. Dit was tevens voor mij het moment om afscheid te nemen van de school een aantal collega’s. Een mooie middag en ik vertrok dan ook met een dubbel gevoel.

Op donderdag en vrijdag had ik zowaar de 10.000 stappen gehaald door op donderdag een rondje meer te lopen en op vrijdag naar de andere kant van Alphen. Het zorgde voor een weekgemiddelde van 7519 stappen. Dat gaat de goede kant op.
Het tempo waarmee ik dan wandel gaat de goede kant op maar dit is ook meteen een valkuil. Ik wil dan eigenlijk flink doorstappen maar ik krijg dan ook sneller last van mijn rug en soms voel ik dan zelfs dat stomme bekken weer opspelen. Beter rustig doorwandelen misschien.

In het weekend ging ik weer trainen op zaterdag (vaste prik) en ik wandelde op beide dagen nog wat rond. Maar met veel spierpijn en een moe lijf dus dat ging niet helemaal van harte.